LTE - prawie 4G?

Bazą wyjściową do prac nad LTE były pomysły, które pojawiły się w trakcie prac nad sieciami HSPA+. Niektórych rozwiązań nie można było jednak zastosować w nich z uwagi na fakt, że wymagały one zachowania zgodności z poprzednią wersją standardu, czyli UMTS Release 99). Nic nie stało jednak na przeszkodzie, aby LTE wykorzystać w kolejnych etapach rozwoju technologii. Zdecydowano także, że LTE nie będzie sztywno definiowało pewnych wymogów dotyczących szerokości pasma. Przykładowo: sieci LTE mogą korzystać z kanałów pasma radiowego o szerokościach od 1,4 do 20 MHz, podczas gdy sieci UMTS wymagały kanałów o szerokości 5 MHz. Oznacza to pełniejsze wykorzystanie dostępnego przedziału.

Większa przepustowość

Terminale i nadajniki sieci LTE mogą mieć różną liczbę anten. Jest to związane z faktem, że LTE aktywnie wykorzystuje technologię MIMO (Multiple Input Multiple Output). Umożliwia ona wzrost przepustowości sieci bezprzewodowej poprzez zwiększenie liczby anten. W praktyce można łatwo zaobserwować przyspieszenie transmisji wraz ze zwiększeniem liczby anten z dwóch do czterech, a nawet ośmiu. Wzrost prędkości nie jest liniowy. Gdyby tak było, na rynku sprzedawano by „terminale-jeżyki” nastroszone setkami anten. Należy jednak oczekiwać, że w niedalekiej przyszłości, oprócz powszechnie dostępnych dwuantenowych modemów LTE, pojawią się konstrukcje co najmniej czteroantenowe!
Opisane powyżej cechy sieci i terminali LTE pozwoliły, z jednej strony na bardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów (np. pasma radiowego), z drugiej zaś prowadzą do pewnych nieporozumień co do funkcjonowania tych sieci.

Prawda czy fałsz?

Poniżej prezentujemy kilka najczęściej spotykanych mitów, które dotyczą technologii LTE:
1. Prędkość w sieciach LTE nie jest uzależniona od żadnych parametrów
Faktyczne prędkości uzyskiwane w sieciach LTE są jeszcze bardziej niż w sieciach starszych generacji uzależnione od parametrów takich jak: odległość od nadajnika, liczba anten czy prędkość przemieszczania się terminala. Wystarczy powiedzieć, że już samo, nawet względnie wolne, poruszanie się terminala może powodować ponad dziesięciokrotne obniżenie prędkości transmisji. To samo urządzenie w takich samych, wydawać by się mogło, warunkach (np. pomiar stacjonarny z bardzo dobrą jakością sygnału) może osiągać różne prędkości w różnych sieciach LTE, w zależności od szerokości pasma, jakim dysponuje dany operator.
2. LTE to ewolucja HSPA (3G)
LTE nie jest rozszerzeniem 3G/HSPA/HSPA+. Wymaga odrębnych częstotliwości i innego dostępu radiowego, a także podłączenia do sieci szkieletowej IP o zdecydowanie innej charakterystyce niż użytkowane w rozwiązaniach 3G.

3. LTE należy do rozwiązań klasy 4G
Według definicji Międzynarodowej Unii Telekomunikacji ITU (International Telecommunication Union), technologii LTE nie można jeszcze nazywać systemem komórkowym czwartej generacji (4G). Obecnie technologię LTE można określać najwyżej jako 3,9G lub jako Super 3G. LTE nie spełnia kryteriów ITU w kwestii standardów zalecanych dla 4G. Zainteresowanych odsyłamy na oficjalną stronę internetową ITU (http://www.itu.int/), gdzie określone zostały wymogi dla 4G.
4. Niedługo LTE będzie dostępne wszędzie
W celu uzyskania wysokich prędkości, LTE muszą posiadać względnie gęstą sieć nadajników. Urządzenia te muszą być przyłączone do sieci CORE (inaczej szkieletowej, czy stałej – centralnej części sieci telekomunikacyjnej) łączami o bardzo dużej przepustowości. Najłatwiej jest zrealizować ten wymóg doprowadzając do nadajników światłowód. Biorąc pod uwagę te wymogi, koszty budowy ogólnopolskiej sieci LTE byłyby więc gigantyczne, przez co taka budowa byłaby nieopłacalna. Ze względu na konieczność konstruowania gęstej sieci, najszybciej LTE rozwinie się najprawdopodobniej na terenach miejskich.
Obecnie  do urządzeń, które obsługują technologię LTE należą dongle USB (a więc modemy działające w sieci LTE) do laptopów. Niektórzy producenci zapowiedzieli także wprowadzenie telefonów i tabletów LTE.