W jednej ze scen "Zupełnie Nowego Testamentu" Bóg, w ludzkim ciele o wyglądzie zapijaczonego kloszarda, doprowadza do furii dobrodusznego księdza, który w odwecie zaczyna okładać swego Stwórcę pięściami i kopniakami. Ten obrazek to doskonałe podsumowanie dzieła Jaco van Dormaela – obrazoburczego, prześmiewczego i, mimo baśniowej formy, do bólu prawdziwego.

Pod względem humoru – smoliście czarnego, jednocześnie zawoalowanego i bardzo bezpośredniego – film twórcy "Ósmego dnia" przypomina zeszłoroczne "Dzikie historie". Ma też wszelkie dane ku temu, by stać się równie wielkim hitem jak obraz Szifrona, który także był jednym z tytułów otwierających festiwal. Oba te filmy podobne są też kompozycyjnie, choć szkatułkowość "Dzikich historii" ustępuje w filmie van Dormaela miejsca klasycznej rozdziałowości opowiadania, w której poszczególne części konstytuują pewną integralną całość.

A historia ta powstać mogła jedynie w kraju tak zróżnicowanym i tak głuchym na uprzedzenia, jak Belgia. Bo czy można sobie wyobrazić, by ultrakatolicka Polska zaakceptowała film o Bogu, który mieszka na Ziemi w ludzkiej postaci, ma żonę i córkę (miał też syna, ale ten wolał oddać życie za ludzi), a do tego jest po prostu chamem i prostakiem? Do seansu "Zupełnie Nowego Testamentu" można podejść wyłącznie z otwartą głową, ustawioną w dodatku na tryb "ignoruj uczucia religijne".

Już pierwsze sekwencje z udziałem ucieleśnionego Boga (w tej roli Benoît Poelvoorde) zapowiadają czarny humor najwyższej próby. I choć z upływem czasu żart van Dormaela niestety nieco łagodnieje, wciąż zaskakuje on bystrymi odwołaniami zarówno do Biblii, jak i innych pozycji ze światowej kinematografii (reżyser wchodzi nawet w polemikę z mistycyzmem Tarkowskiego). Nie byłby jednak "Zupełnie Nowy Testament" filmem tak znakomitym, gdyby nie doskonała obsada: około dwunastoletnia Pili Groyne w roli bożej córki o imieniu Ea olśniewa, Poelvoorde bawi jak zwykle, a drugi plan z Catherine Deneuve, Yolande Moreau i François Damiensem nie ustępuje ani na krok.

Van Dormael proponuje alternatywną wersję Nowego Testamentu, w którym ważną rolę odgrywają współczesne technologie, a liczba apostołów okazuje się sprawą otwartą. W "Zupełnie Nowym Testamencie" reżyser mówi o naszych przywarach przez pryzmat ograniczeń nakładanych przez religię, ale czyni to w sposób, który nie powinien urazić nikogo poza fundamentalistami.

Recenzja: "Zupełnie Nowy Testament" - opinie i komentarze (4)

Aby dodać opinię, pytanie lub komentarz podaj swoje dane w polach poniżej. Pola oznaczone gwazdką (*) są obowiązkowe.

ujamroz
14-02-2016 - 11:28:52
Serdecznie polecam. Film dla ludzi mądrych i otwartych a nie dla tradycjonalistów. Daje do myślenia.
  (0)
Odpowiedz
Anonima listów kilka
25-01-2016 - 11:22:37
Film słaby... miejscami nie wiadomo o co chodzi... Promujący zoofilię, geneder. Generalnie ten kto robił ten film musiał być nieźle naćpany... Poza tym, że w środowisku chrześcijańskim na pewno nie zyska dobrej sławy. Że też twórcy sięgają do takich zabiegów...
  (0)
Odpowiedz
abrah
10-01-2016 - 17:57:43
jeśli jesteś katolikiem przywiązanym do dogmatów to lepiej na niego nie idź. jeśli masz otwarte serce, otwarty umysł - obejrzyj go koniecznie : )
  (0)
Odpowiedz
Gekon
01-01-2016 - 23:28:07
Spieszcie do kin póki nowa władza go nie ocenzuruje i nie zdejmie z repertuaru w naszych kinach... :)
  (0)
Odpowiedz

Lepiej w t-mobile

Galaxy S7 już jest! I to z Gear VR w prezencie! Sprawdźcie!

Celem Festiwalu jest nie tylko pokazywanie interesujących filmów czy promowanie muzyki, ale także kreowanie i wspieranie nowych nazwisk. Temu właśnie służy konkurs.

W tym roku w konkursie pokazanych zostanie 13 tytułów. Będą to m.in. filmy prezentowane na jednym z najciekawszych obecnie światowych  festiwali – MFF w Rotterdamie.

Laureat rotterdamskiego Tygrysa za Finisterrae, twórca muzyki  elektronicznej i sztuki konceptualnej Sergio Caballero, w swoim drugim filmie, komedii absurdu Dystans, zabiera widzów w surową scenerię nieczynnej syberyjskiej elektrowni. Z kolei Ben Rivers i Ben Russell - Zaklęcie, które odpędza ciemność zrealizowali w estońskiej komunie hipisów, w fińskim lesie i na neopogańskim koncercie w Norwegii. Artyści szukają klucza do kondycji dzisiejszego eremity. W głównej roli wystąpił muzyk Robert AA Lowe, znany jako Lichens. W Rotterdamie pokazano też austriackie czarno-białe Moje ślepe serce Petera Brunnera, historię cierpiącego od urodzenia na zespół Marfana samotnika, który w dramatycznych okolicznościach próbuje wyrwać życiu odrobinę szczęścia i wolności.

Kobiecy punkt widzenia oddają dwa filmy konkursu. Szwajcar Lorenz Merz w filmie Ciasto z wiśniami kreśli pełen zagadek, intensywny emocjonalny portret bezimiennej młodej autostopowiczki. Podczas swojej bezładnej podróży przejmie ona tożsamość przypadkowo spotkanej kobiety. Amerykanka Josephine Decker opowiada z kolei o sensualnym mikroświecie kalifornijskiego lasu Mendocino, w którym odbywa się festiwal bałkańskiej muzyki. Bohaterka naturalistycznego, improwizowanego Masła na zasuwce uwalnia własną seksualność i poddaje się nowym, gwałtownym uczuciom.

Gala otwarcia 14. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego T-Mobile Nowe Horyzonty

Nagrodzona w Locarno francuska Owca, dojrzały formalnie pełnometrażowy debiut duetu Gilles Deroo i Marianne Pistone, pokazuje milczącego 17-latka, uciekającego od matki alkoholiczki. Owca staje się melancholijną impresją o znaczeniu przypadku w życiu.

Warto przyjrzeć się próbie odświeżenia motywu walki o przetrwanie w Canopy Aarona Wilsona. Australijczyk, opowiadając o pilocie, który ląduje na spadochronie w singapurskiej dżungli podczas II wojny światowej i ukrywa się przed patrolami Japończyków, tworzy osobny świat przypominający ten z kina Bruno Dumonta czy Apichatponga Weerasethakula. Nieoczywistym podejściem do egzotyki zaskoczy też widzów nagrodzony w Wenecji Biały cień Noaza Deshe, opowieść o albinosach w Tanzanii.

Argentynę w konkursie reprezentuje Historia strachu Benjamína Naishtata, w której zamożni mieszkańcy zamkniętego osiedla zostaną skonfrontowani z rzeczywistością pobliskiej dzielnicy slamsów. Tymczasem Hiszpan Luis Miñarro w Spadającej gwieździe opowiada o nękanej kryzysem XIX-wiecznej Hiszpanii i rządach Amadeusza I Sabaudzkiego, intrygującego hiszpańskiego króla, który miał włoskie korzenie i stronił od mięsa i alkoholu.

Po raz pierwszy w historii festiwalu w konkursie znalazły się aż trzy polskie filmy: Huba Anny Sasnal i Wilhelma Sasnala, Jak całkowicie zniknąć (premiera światowa) Przemysława Wojcieszka oraz Wołanie (premiera światowa) – pełnometrażowy debiut Marcina Dudziaka na podstawie prozy Kazimierza Orłosia.

Źródło: nowehoryzonty.pl
Fot. Piotr Wojtasiak

Międzynarodowy Konkurs Nowe Horyzonty - opinie i komentarze (0)

Aby dodać opinię, pytanie lub komentarz podaj swoje dane w polach poniżej. Pola oznaczone gwazdką (*) są obowiązkowe.

Lepiej w t-mobile

Galaxy S7 już jest! I to z Gear VR w prezencie! Sprawdźcie!

Ci, którym czas na to pozwolił, zjawili się we Wrocławiu już w czwartek, kiedy miała miejsce gala otwarcia. Zobaczcie, jak się bawili.

Weekend to moment, kiedy do Wrocławia zawita więcej osób. Gala otwarcia za nami i w filmie poniżej możecie zobaczyć, jakie wrażenie zrobił pokazany podczas niej film prosto z Cannes.

Uczestnicy Festiwalu korzystają nie tylko z papierowych programów, ale także z aplikacji, która jest kompendium wiedzy na temat wydarzeń TNH, a także umożliwia rezerwację miejsc na poszczególne seanse. Zobaczcie film:

T-Mobile Nowe Horyzonty 2014 – gala otwarcia - opinie i komentarze (0)

Aby dodać opinię, pytanie lub komentarz podaj swoje dane w polach poniżej. Pola oznaczone gwazdką (*) są obowiązkowe.

Lepiej w t-mobile

Galaxy S7 już jest! I to z Gear VR w prezencie! Sprawdźcie!

Za nami kolejny festiwalowy dzień i kolejne fantastyczne filmy. Wyjątkowo trudno wybrać spośród nich ten, który wywarł na nas największe wrażenie. "Boyhood" Richarda Linklatera ukazał nam we niesamowity sposób tematykę przemijania. "Francuski minister" wprawił nas w dobry humor pokazując polityczną komedię, której akcja toczy się w... domu wariatów.

Chłopięcy świat

W niemal trzygodzinny "Boyhood" wsiąka się jak w masło. Doświadczenie oglądania tego filmu można określić chyba tylko tym, co nazywamy magią kina. Na sali kinowej widz jest jednocześnie całkiem sam i wraz z innymi: sam, bo film okazuje się bardzo intymnym przeżyciem, i z innymi, bo dzieli z nimi niemal zawsze takie same reakcje. W przypadku "Boyhood" możliwe okazało się połączenie kina jako rozrywki masowej z ambicjami kina artystycznego. To najbardziej kinowy - w najlepszym znaczeniu tego słowa - film Nowych Horyzontów.

"Boyhood" to projekt niemający wcześniej precedensu. Film powstawał na przestrzeni dwunastu lat. Co roku Richard Linklater spotykał się z ekipą i aktorami, by kręcić 10-15 minutowe krótkie filmy, które potem łączył w fabułę. Każde takie spotkanie rejestrowało rok z życia głównego bohatera, Masona. Dzięki tej metodzie oglądamy jego dorastanie bez poczucia, że ktoś nas jednak trochę oszukuje, mamy wrażenie obcowania z czymś szczerym i dobrze nam znajomym. Mimo bowiem wyraźnego umiejscowienia filmu w miejscu i czasie - w tle widzimy wybory na prezydenta, słuchamy piosenek z danego okresu - to historia uniwersalna, z którą nietrudno się identyfikować.

Masona poznajemy w wieku pięciu lat i towarzyszymy mu przez kolejne małżeństwa i rozwody matki, która wiązała się z nieodpowiednimi mężczyznami, spotkania z ojcem, miłosne przygody i rozczarowania czy odkrywanie w sobie pasji do fotografii. Jednocześnie wraz z Masonem zaczynamy się w pewnym momencie zastanawiać nad sensem wszystkiego, co robimy, błędów, które popełniamy, decyzji, które podejmujemy. Odpowiedź na te pytania w "Boyhood" nie pada i to chyba jest w nim najcenniejsze.

Dzikość serca

O ile "Boyhood" uczyniło świat trochę piękniejszym, o tyle "Dzikie historie" przywróciły nas do brutalnej rzeczywistości. Film składa się z kilku niepowiązanych ze sobą opowieści, które łączy czarny humor, groteska, absurd i przemoc. Pierwsza z nich, w której kluczowy staje się element zaskoczenia, utrzymana jest w duchu Almodovara, który zresztą ten film produkował. W innej znakomitej noweli dwaj jadący samochodami mężczyźni spotykają się na drodze, by ni tego, ni z owego uwikłać się w pełną napięcia konfrontację, która nie kończy się dla nich najlepiej. Mamy również scenkę z wesela, podczas którego panna młoda dowiaduje się o zdradzie męża i z radosnego przyjęcia robi prawdziwą masakrę.

Jest również opowieść o mężczyźnie, który bezskutecznie walcząc z absurdalnymi przepisami, zostaje terrorystą. Argentyńskiemu reżyserowi Damiánowi Szifronowi nie brakuje pazura w portretowaniu rzeczywistości: dostrzegania napięć, które rodzą nierówności społeczne czy niesprawiedliwości systemu, ale swoje "Dzikie historie" ubiera w przednią zabawę w kino.

Tragedia na Osage Avenue

Zabawny za to nie był dokument "Niech płonie ogień". Film przedstawia historię konfliktu władz Filadelfii z radykalną organizacją MOVE. Na powstałą w latach 70. grupę składają się głównie czarni. MOVE głosi powrót do natury i odrzucenie technologii. Na początku swojego istnienia MOVE zwróciło na siebie uwagę władz Filadelfii ze względu na niehigieniczne warunki życia, szerzące się robactwo i szczury oraz dyskusyjne metody wychowawcze dzieci. W 1978 roku aresztowano dziewięciu członków grupy za udział w zamordowaniu jednego policjanta. Jednak do prawdziwej tragedii doszło w 1985 roku, kiedy na dom przy Osage Avenue, w którym rezydowała komuna, policja spuściła bombę.

Ogień, który szybko się rozprzestrzenił, celowo nie został ugaszony. Zginęło wówczas jedenaście osób, a blisko sześćdziesiąt domów zostało zniszczonych. Ani policja i straż pożarna, ani przedstawiciele władz miasta nie zostali pociągnięci do odpowiedzialności. Dla twórcy filmu, który przedstawia tę historię obiektywnie, to przykład na to, jaką szkodę mogą wyrządzić uprzedzenia, strach i nietolerancja, po dziś dzień żywe w amerykańskim społeczeństwie.

Ministerstwo głupich kroków

Bartosz Sadulski obejrzał "Francuskiego ministra": Słynny francuski reżyser starszego pokolenia Bertrand Tavenier mógłby sobie pozwolić na wszystko, a nakręcił dosyć konwencjonalną komedię o politycznym zacięciu. Arthur Vlaminck trafia do francuskiego MSZ, gdzie ma się zająć pisaniem przemówień dla przystojnego i charyzmatycznego ministra de Vormsa. Miejsce okazuje się domem wariatów, z chaotycznym ministrem górującym w piramidzie czubków.

Pieczę nad wszystkim trzyma doświadczony Maupas (znakomity Niels Arestrup, laureat tegorocznego Cezara za najlepszą rolę drugoplanową), kierujący młodym pracownikiem w meandrach ministerstwa, polityki i umysłu de Vormsa. Większość komicznych sytuacji wynika ze zderzenia poetyckiej strony ministra z tą bardziej praktyczną i nieustannego konfliktu wewnętrznego paraliżującego pracę Arthura i wszystkich pracowników.

"Francuski minister" jest też komedią polityczną, wyśmiewającą zacofanie ministerstwa (w budynku nie ma Internetu etc.) i polaryzację światowej polityki, w której kluczową rolę grają Amerykanie. To luźna i sprawnie nakręcona komedia, pokazująca spory dystans Francuzów do siebie, ale też ukazująca ich z dobrej strony, jako oczytanych miłośników filozofii i pokojowych, sprawnych rozwiązań światowych konfliktów.

Niezręczna podróż w przeszłość

Halina Jasonek widziała "Zjazd absolwentów": Nie jestem terapeutką Anny Odell, ale film "Zjazd absolwentów" sugeruje, że jeszcze sobie nie do końca radzi ze szkolną przeszłością. Przynajmniej jest kontrowersyjną szwedzką artystką i performerką, więc może szkolne rozrachunki zamienić w projekt artystyczny. "Zjazd absolwentów" to doku-fikacja i film w filmie. W pierwszej części Odell inscenizuje spotkanie klasowe, na które w rzeczywistości nie została zaproszona. Jej szkolnych kolegów odgrywają aktorzy, którym mogła wygarnąć, jak bardzo ją upokarzali i ośmieszali lata temu. To porywający spektakl. Emocje buzują, a widz do końca nie wie z kim trzymać. Na początku byłam w "team Anna". Spotkania klasowe są pełne epatowania udawanym szczęściem i życiowym sukcesem oraz idealizowania dawnych czasów. A ona miała odwagę powiedzieć, że wcale nie jest fajnie. Że kiedy reszta klasy świetnie się bawiła, nierzadko jej kosztem, ona cierpiała. Ale kiedy te wyrzuty nie mają końca, frustracja bohaterki zaczyna męczyć. To wrażenie utrzymuje się przez drugą część "Zjazdu". Odell zaprasza prawdziwych szkolnych kolegów do obejrzenia i skomentowania swojego filmu. Choć "Zjazd absolwentów" oglądało mi się bardzo dobrze, to uczucie "wolałabym w tym nie uczestniczyć" było bardzo silne. Motywy, którymi kierowała się Odell, są dla mnie nie do końca jasne, ale podejrzane. Raczej podziękuję za branie udziału w tej dziwnej terapii.

Nie tylko kino

W dwóch miejscach we Wrocławiu, Galerii Entropia i barze Cocofli, można oglądać dwie instalacje, oparte są na filmowych zapisach zwykłego życia – codziennego i od święta, zarejestrowanych na taśmie celuloidowej 8 i 16 mm od lat czterdziestych do sześćdziesiątych ubiegłego wieku przez dwóch niezależnych filmowców. Cofamy się w czasie, by odwiedzić miejsca, których już nie ma bądź wyglądają inaczej, obserwujemy ludzi na ulicach, zafascynowani oglądamy pojazdy i marki, które już dawno wyszły z użycia.

Źródło: Onet.pl

T-Mobile Nowe Horyzonty 2014: Kino na najwyższym poziomie - opinie i komentarze (0)

Aby dodać opinię, pytanie lub komentarz podaj swoje dane w polach poniżej. Pola oznaczone gwazdką (*) są obowiązkowe.

Lepiej w t-mobile

Galaxy S7 już jest! I to z Gear VR w prezencie! Sprawdźcie!
Podziel się